A Woman’s Story : Οριάνα Φαλάτσι

0
287

Η Οριάνα Φαλάτσι γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1929 στη Φλωρεντία της Ιταλίας ως μια από τις τρεις κόρες της οικογένειας του επιπλοποιού Edoardo, με τον ακτιβισμό να ρέει κυριολεκτικά στις φλέβες της φαμίλιας: η ευρύτερη οικογένεια είχε ένδοξο παρελθόν τόσο στο αναρχικό κίνημα που αναδύθηκε την Ιταλία μετά τον Α’Παγκόσμιο όσο και στην αντιστασιακή κίνηση κατά του φασισμού του Μουσολίνι.

Το δικό της μάλιστα πολιτικό πεπρωμένο σφυρηλατήθηκε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ως έφηβη ακόμα προσχώρησε στην Αντίσταση κατά της ναζιστικής κατοχής της Ιταλίας. Οι εκτεταμένοι βομβαρδισμοί της γενέτειράς της και οαγώνας για επιβίωση θα κάνουν τη νεαρή κοπέλα σωστό αγοροκόριτσο!

Οι γονείς της Φαλάτσι ενθάρρυναν τις κόρες τους να αποκτήσουν ακαδημαϊκά εφόδια, έτσι το 1945, με τις εχθροπραξίες του πολέμου να αποτελούν παρελθόν, η Οριάνα γίνεται δεκτή στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας. Σύντομα όμως θα ανακαλύψει ότι η ιατρική δεν ήταν η κλίση της, αποφασίζει λοιπόν να ακολουθήσει τα βήματα του θείου της, , δοκιμάζοντας τη δημοσιογραφία. Έχοντας αφήσει τις σπουδές της πηγαίνει στο Μιλάνο όπου δουλεύει για ένα διάστημα στο περιοδικό Epoca όπου ήταν αρχισυντάκτης ο θείος της,  έμεινε στην «Epoca» ως το 1954, οπότε και αποφάσισε να μετακομίσει στη Ρώμη, για να κυνηγήσει μια μεγαλύτερη καριέρα.

Το περιοδικό «Europeo», για το οποίο ξεκινά να δουλεύει επί μονίμου βάσεως, της αναθέτει να καλύψει την αναδυόμενη καλλιτεχνική και κοσμική ζωή της Ρώμης, που για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο και χάρη στην ακμάζουσα κινηματογραφική της βιομηχανία, αρχίζει να γίνεται η πόλη της «dolce vita». Συνομιλεί με τους ξένους σταρ που έρχονται για να δουλέψουν στα στούντιο της Cinecittà, αλλά και με τις μεγάλες φυσιογνωμίες του ιταλικού κινηματογράφου εκείνης της εποχής: τον Mastroianni,τον Fellini, την Anna Magnani.

Η ζωή της στη Ρώμη και τα ταξίδια στην Αμερική θα της εμπνεύσουν, το 1958, το βιβλίο «Οι επτά αμαρτίες του Χόλιγουντ» («Isette peccati di Hollywood»). Το 1961 εκδίδει επίσης «Το άχρηστο φύλο» («Ilsesso inutile»), που αφορούσε τη ζωή των γυναικών στη Μέση Ανατολή, στην οποία επίσης ταξίδεψε για λογαριασμό του περιοδικού. Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφορεί και ένα βιβλίο με τα άρθρα και τις συνεντεύξεις της, εδραιώνοντας τη φήμη της ως μιας δραστήριας και φιλόδοξης δημοσιογράφου, που υπερασπίζεται επίσης τα δικαιώματα των γυναικών.

Το 1962, είχε κυκλοφορήσει το πρώτο της μυθιστόρημα «Η Πηνελόπη στον πόλεμο» («Penelope alla guerra»), ένα βιβλίο αρκετά γενναίο για την εποχή του. Το 1965, καταπιάνεται με ένα εντελώς διαφορετικό θέμα: στο «Αν ο ήλιος πεθάνει» («Se il Sole muore»), παρουσιάζει τη μάχη του διαστήματος ανάμεσα στους Αμερικανούς και στους Σοβιετικούς στο απόγειό της, έχοντας ζήσει για ένα διάστημα σε βάσεις της NASA. Περιγράφει τα πειράματα των επιστημόνων και των αστροναυτών, τις απογοητεύσεις και τις ελπίδες τους, ενώ το 1970 με το «Εκείνη τη μέρα στη Σελήνη» διηγείται το χρονικό της προσγείωσης του Apollo 11 στο φεγγάρι.

Το 1967 ζητάει να σταλεί στο Βιετνάμ, όπου βιώνει από πολύ κοντά τις μάχες, το παράλογο του πολέμου και τα συναισθήματα των στρατιωτών. Ανάμεσα στο 1967 και το 1975 θα ταξιδέψει πολλές φορές στη χώρα και θα καλύψει την κλιμάκωση της σύγκρουσης και τις τραγικές της συνέπειες, με τα ρεπορτάζ της να μη δημοσιεύονται πια μόνο στην Ιταλία, αλλά να μεταφράζονται και να κυκλοφορούν σε μεγάλα διεθνή έντυπα. Οι εμπειρίες της από το Βιετνάμ συγκεντρώνονται επίσης σε βιβλίο το 1969, στο οποίο δημοσιεύει συνομιλίες με στρατιώτες και ασκεί κριτική και στις δύο πλευρές. Το βιβλίο γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, λόγω και της καινοτομίας του να συμπεριλάβει απευθείας μαρτυρίες αυτών που βρίσκονταν στον πόλεμο. Το1968 η Φαλάτσι βρίσκεται στο Μεξικό, όπου τις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων, τραυματίζεται σχεδόν θανάσιμα κατά τη σφαγή του Τλατελόλκο, από τα πυρά των αστυνομικών που έβαλαν κατά φοιτητικής διαδήλωσης. Με τη χαρακτηριστική της αποφασιστικότητα συνεχίζει να γράφει και από το κρεβάτι του νοσοκομείου.

Η Φαλάτσι στα άρθρα της πραγματεύεται σχεδόν όλα τα σημαντικά διεθνή γεγονότα της εποχής. Παίρνει συνεντεύξεις από ανθρώπους που δεν τις παραχωρούσαν εύκολα: το Χαιλέ Σελασιέ, την Ίντιρα Γκάντι, την Γκόλντα Μέιρ, το Γιασέρ Αραφάτ, τον Χένρι Κίσινγκερ, το Σάχη του Ιράν, τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και τον Μουαμάρ Καντάφι. Δημοσιεύονται στο «Europeo» και στην «Corriere della Sera» και σηματοδοτούν τη στροφή της προς μια άλλη, πιο «βαριά» θεματολογία. Η Φαλάτσι ήταν αυτή που ανάγκασε τον Κίσινγκερ το 1972 να παραδεχτεί ότι ο πόλεμος στο Βιετνάμ ήταν «άχρηστος», ενώ δε δίστασε μπροστά στο Χομεϊνί να αποκαλέσει το τσαντόρ «ηλίθιο μεσαιωνικό κουρέλι», και να το βγάλει από πάνω της. Εκτός από τις συνεντεύξεις της, αυτό που την έκανε παγκοσμίως γνωστή στη δεκαετία του ’70 ήταν τα βιβλία «Γράμμα σε ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ» («Lettera a un bambino mai nato») ένα ημερολόγιο ή γράμμα, μιας μάνας που αγαπά υπερβολικά (ή μπορεί και να «μισεί» τελικά) το έμβρυο που φέρει στην κοιλιά της. Ένα συγκλονιστικό βιβλίο, αρκετά φεμινιστικό, καθώς οι ελευθερίες της γυναίκας μοιάζουν για την ηρωίδα αναφαίρετο δικαίωμα. Επίκαιρο όσο ποτέ, πραγματεύεται το θέμα της έκτρωσης, δίνοντας επιχειρήματα υπέρ και κατά, και «Ένας άντρας» («Un uomo») που η Φαλάτσι αφιέρωσε στον Παναγούλη («Για σένα»). Ενα βιβλίο θαυμασμού και απέραντης λατρείας, όπως καταφαίνεται, που απευθύνεται στον ίδιο: «και συ ο μοναδικός συνομιλητής μου».  Και τα δύο ήταν αυτοβιογραφικά και εμπνευσμένα από τη σχέση της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη.

Με τα βιβλία της και τα άρθρα της που μεταφράστηκαν και αναδημοσιεύτηκαν σε κορυφαία ένθετα σε όλο τον κόσμο, η Φαλάτσι ήταν πια μια από τις πιο διάσημες δημοσιογράφους του κόσμου. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 2001, δημοσιεύει μια μακροσκελή επιστολή στην «Corriere della Sera» όπου περιγράφει τις τραγικές ώρες μετά την πτώση των Δίδυμων Πύργων. Το άρθρο «The Rage and the Pride», που αργότερα επεκτάθηκε και ως βιβλίο, εστίαζε στη σύγκρουση μεταξύ δύο πολιτισμών, της Δύσης και του Ισλάμ, όπως την έβλεπε η Φαλάτσι, η οποία έβρισκε πως οι δυο αυτοί κόσμοι ήταν αδύνατο να συνυπάρξουν ειρηνικά. Το βιβλίο έγινε best seller όμως συνάντησε και πολλούς σφοδρούς επικριτές, που κατηγόρησαν τη συγγραφέα του για ισλαμοφοβία και ρατσισμό.

Τον Σεπτέμβριο του 2006 έφυγε  από καρκίνο, στα εβδομήντα εφτά της χρόνια και τάφηκε στην αγαπημένη της Φλωρεντία.  

Παρά τα αμφιλεγόμενα γραπτά των τελευταίων χρόνων της που την οδήγησαν μάλιστα στη θέση του κατηγορούμενου στα ιταλικά δικαστήρια, η Οριάνα Φαλάτσι έχει μείνει στην ιστορία για το καινοτόμο συγγραφικό και δημοσιογραφικό τηςέργο. Η ζωή της ήταν πολυτάραχη, όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο που δεν «μασάει» τα λόγια του.

Κι όπως πίστευε και υπηρέτησε μέχρι τέλους :

«Η ελευθερία είναι καθήκον, πριν ακόμα γίνει δικαίωμα».

Πηγή: www.Protagon.gr –  www.maxmag.gr

Για τον Πολιτιστικό Σύλλογο ΠέΖΟ:

Μαρίνα Γιατρά – Κωνσταντίνα Κίτσου

Comments are closed.