Εκλογικός Νόμος για Αυτοδιοίκηση: “La ville c’est moi”… Ο νικητής τα παίρνει όλα

0
128

Στη παράφραση της έκφρασης του Λουδοβίκου 14ου “L’ etat c’ est moi” (το κράτος είμαι εγώ) με το “La ville c’est moi” (η πόλη είμαι εγώ), περικλείονται στα οσα κατέληξε η κυβέρνηση για τον εκλογικό νόμο που αφορά τον Α’ και Ββαθμό Αυτοδιοίκησης.

Ο νικητής λοιπόν τα παίρνει όλα και ο εκάστοτε Δήμαρχος θα είναι ο απόλυτος αρχών της πόλης, σε ότι αφορά την αριθμητική πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο, όχι ότι δυσκολεύεται να είναι. Άλλωστε η Καλλιθέα έδωσε το παράδειγμα για το πως μπορεί ένας δήμος να διοικηθεί και με νόμο «ακραίων» καταστάσεων.

Η κυβέρνηση κατά την συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου «κλείδωσε» τα όσα τις προηγούμενες ημέρες δήλωναν ο υπουργός και ο υφυπουργός Εσωτερικών για την προεκλογική δέσμευση της, που δεν ήταν άλλη από την αλλαγή του εκλογικού νόμου για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Φυσικά την ευνοεί το γεγονός ότι περίπου το 70% των Δημάρχων είτε είναι με το ένα ή με το άλλο «στρατόπεδο» όλοι ανήκουν στην ιδεολογική της χάρτα.

Με την ΚΕΔΕ να δείχνει «παραδομένη» στις κυβερνητικές σκοπιμότητες και να συναινεί για τις αλλαγές, χωρίς ουσιώδη “ανταλλάγματα“, δίνοντας την εντύπωση της εκτελεστικής γραμματείας της κυβέρνησης, δεν μπορεί κανείς να περιμένει ότι θα βγει κερδισμένη η Αυτοδιοίκηση ή θα επικρατήσουν οι πολιτικές ανάγκες των “υπηρετών” της.

Σε αυτό το κράτος, που γιορτάζει φέτος και τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, οι εκλογικοί νόμοι, είτε αφορούν τις Βουλευτικές είτε τις Αυτοδιοικητικές εκλογές, συνεχίζουν να «κατασκευάζονται» κατά το δοκούν και σύμφωνα με τις ανάγκες της εκάστοτε κυβέρνησης.  Έτσι μόλις ένας «κυβερνητικός» εκλογικός  νόμος ψηφιστεί, ανεξάρτητα αν είναι ή όχι προς την σωστή κατεύθυνση,  πριν καν στεγνώσει το μελάνι της δημοσίευσης του, η αντιπολίτευση θα σπεύσει να εξαγγείλει κατάργηση του μόλις θα έρθει η ίδια στην εξουσία, και πάει λέγοντας.

Η Αυτοδιοίκηση, για όσους έχουν “γνωριστεί”  μαζί της, αντιλαμβάνονται ότι είναι κάτι πέρα από το εγώ όσων την υπηρέτησαν ή συνεχίζουν να την υπηρετούν, γεννά δημοκρατία, μέσα από τις τοπικές κοινωνίες βγαίνουν προσεγγίσεις, κοινές αντιδράσεις, συνεργασίες πέρα και έξω από κομματικές σκοπιμότητες, είναι ο ορισμός του εμείς. Αυτή την Αυτοδιοίκηση δεν θέλουν να την δουν, και δυστυχώς δεν την βλέπουν πολλοί από όσους δηλώνουν αυτοδιοικητικοί.

Γιατί κλείνουν τα μάτια και δεν βλέπουν ότι οι αλλαγές που χρειάζεται ο θεσμός δεν βρίσκονται στον εκλογικό νόμο. Οι αλλαγές για μια σύγχρονη αυτοδιοίκηση δεν κλείνονται στα ποσοστά ενός πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος που στόχο έχει να «αποδεσμεύσει» τους νικητές από τα αντιπολιτευτικά «δεινά» αλλά να την καταστήσει όμηρο των κυβερνητικών επιλογών.

Ειλικρινά δεν γίνεται κατανοητό απο κανέναν γιατί θα πρέπει να φεύγουμε από το ένα άκρο και να πηγαίνουμε στο εντελώς αντίθετο. Μέση, δεν έχει αυτή η διαδρομή τελικά;

Το πρόβλημα κυβερνησιμότητας ενός Δήμου λύνεται, τα διοικητικά, τα οργανωτικά και χρηματοδοτικά προβλήματα του θεσμού δεν λύνονται. Γιατί αν λυθούν οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να την ελέγξουν, ή καλλίτερα να την έχουν όμηρο στις ανάγκες και τις σκοπιμότητες της δικής τους κεντρικής εξουσίας.

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση άνοιξε ένα ακόμη μέτωπο,  μένει να “μετρήσουμε“” τους αυτοδιοικητικούς με το βλέμμα στο δικό τους αύριο και αυτούς που θα το παλέψουν για την “τιμή των αναγκών” του θεσμού, και στο τέλος θα “γίνει ταμείο“.

Comments are closed.